Ecologisch quarantainekijken: 5 duurzame filmtips | Kaseco Plus

Ecologisch quarantainekijken: 5 duurzame filmtips

Als we dan toch binnen moeten blijven tijdens de coronacrisis en er geen nieuwe afleveringen van Familie of Thuis meer ingeblikt worden: vijf tips voor films met een boodschap die stof tot nadenken geeft over hoe we met onze planeet, onze toekomst en die van onze kinderen omspringen. De ene zal ze belerend noemen, wij noemen ze gewoon lerend. Maar vooral een fijn, verrijkend tijdverdrijf in deze moeilijke tijden. Veel kijkplezier!

watching-movies.jpg

The Age of Stupid (2009)

De mens is de enige levensvorm die zich bewust uitroeit

De openingsscène van The Age of Stupid hakt er stevig in: het bekende operagebouw in Sydney staat in lichterlaaie, Las Vegas is één grote woestijn, Londen staat voor de helft onder water, het ijs op de Noordpool is foetsie en kraaien pikken de laatste restjes vlees van de menselijke karkassen die zich voor de Taj Mahal bevinden. Het jaar is 2055 en we maken kennis met een archivaris die op 800 meter boven de zeespiegel in een betonnen ark van Noah verblijft.

De wereld is naar de knoppen, maar dat belet hem niet om terug te blikken naar hoe het precies zo fout is gelopen. 'We zouden niet de eerste levensvorm zijn die zichzelf uitroeide. Maar wat ons uniek maakt, is dat we het bewust deden', aldus acteur Pete Postlethwaite, die de archivarisrol op zich neemt. Aan de hand van persoonlijke verhalen van zes mensen uit diverse hoeken en windstreken, geanimeerde tussenfilmpjes à la Michael Moore en echte archiefbeelden probeert regisseuse Franny Armstrong je een geweten te schoppen zonder prekerig te worden. Maar de boodschap is duidelijk: als we de koe niet bij de milieuhorens grijpen, dan ziet het er niet goed uit. We spreken elkaar in 2055. Bij leven en welzijn.

Silent Running (1972)  

Vechten voor de natuur in plaats van voor de mensheid

Silent Running neemt ons mee naar een niet nader gestipuleerde toekomst waarin de mens het al gewend is dat er geen flora meer bestaat. De laatste planten bevinden zich in gigantische kassen aan boord van het ruimteschip Valley Forge, dat zich in een baan rond Saturnus begeeft. Als van de aarde het bevel komt om die kassen te vernietigen, gaat Freeman Lowell tot het uiterste om het laatste stukje groen in het zonnestelsel te beschermen.

Met zijn zweverige Joan Baez-soundtrack en weinig verbloemd pleidooi voor the power of the flower sluit deze door Douglas Trumbull geregisseerde sciencefictionprent dan wel mooi aan bij de hippiethematiek van eind jaren zestig, zoveel jaar na dato is het vooral een onterecht vergeten classic die altijd wat in de schaduw van zijn grotere broer 2001: A Space Odyssey gestaan heeft. Waar die laatste meer ging voor een filosofische insteek trekt Silent Running voluit de ecologische kaart. Trumbull was trouwens speciale effecten-supervisor bij 2001, wat er wellicht voor gezorgd heeft dat zijn eigen debuut een aantal adembenemende ruimteshots bevat. Bruce Dern speelt misschien wel de rol van zijn leven als botanicus die het voortbestaan van de natuur (terecht?) boven dat van de mens plaatst.

Downsizing (2017)  

Een lagere ecologische voetafdruk, maar om de foute redenen?

Je moet geen goede verstaander zijn om te begrijpen dat regisseur-scenarist Alexander Payne het in Downsizing over onze ecologische voetafdruk heeft. Een probleem waar de Noorse wetenschapper Jørgen Asbjørnsen een oplossing voor gevonden heeft. Hij slaagt er namelijk in om een middel uit te vinden dat mensen kan transformeren in miniversies van henzelf met een schaalgrootte van 1/2477. Na een eerste geslaagde test in een fjordenkolonie ligt voor iedereen in de wereld de weg open om zich te verkleinen.

Enige adder onder het al dan niet verdwijnende gras: jezelf nadien weer vergroten is onmogelijk. Downsizing zou evenwel geen echte sociale satire zijn, mocht er ook niet ingezoomd worden op het slechte van de mens. Zo blijken heel wat mensen zich immers niet te laten verkleinen omdat ze begaan zijn met de wereld rondom hen, maar wel omdat het leven als minimens een pak goedkoper is en ze met hun huidige rijkdom een absoluut luxebestaan kunnen nastreven in hun nieuwe minimaatschappij. Payne werpt een pak interessante vragen op, maar de maatschappijkritiek ruimt in de iets mindere tweede helft te vaak plaats voor existentiële navelstaarderij. Niettemin een interessant experiment met puike rollen voor Matt Damon, Christoph Waltz en Kirsten Wiig.

The Emerald Forest (1985)  

Don't mess with the rain forest

Medio jaren tachtig heeft Hollywood het regenwoud ontdekt. Zo trok onder meer regisseur Peter Weir met Harrison Ford de jungle in voor enkele diepzinnige levensbeschouwingen in The Mosquito Coast. Een jaar eerder deed cineast John Boorman hetzelfde met Powers Boothe in The Emerald Forest. Die laatste kruipt in de huid van de Amerikaanse ingenieur Bill Markham, die met zijn gezin naar de rand van het Amazonewoud in Brazilië verhuist om daar te gaan werken aan een reusachtige waterdam.

Tijdens die werken wordt zijn zoontje Tommy ontvoerd door een lokale indianenstam. De komende tien jaar spendeert Bill elk vrij moment aan de zoektocht naar zijn zoon. Als hij hem uiteindelijk vindt en kennismaakt met diens nieuwe leefwereld, beseft Bill hoe de bouw van de stuwdam het fragiele ecosysteem danig ontwricht en nefast is voor het evenwicht tussen de indianen en de natuur. Boorman verpakt de boodschap misschien weinig subtiel, maar toch voelt deze wondermooi gefotografeerde film nergens drammerig. Dat komt wellicht doordat een zoektocht van een vader naar zijn verdwenen zoon niemand onberoerd laat. Dat de zoon in kwestie vertolkt wordt door de echte zoon van regisseur John Boorman zorgt voor een leuke extra dimensie.

The Happening (2008)

Moeder Natuur steekt haar middenvinger op

Van het magische sprookje Lady in the Water tot de sf-klucht After Earth. De relatie tussen mens en natuur speelt wel vaker een hoofdrol in de films van M. Night Shyamalan, maar nooit met zo een donkere, pessimistische ondertoon als in The Happening. In deze huiveringwekkende eco-horrorfilm wordt de mensheid uitgedund als gevolg van een virus dat iedereen die ermee besmet raakt meteen zelfmoord doet plegen.

Waar wetenschappers eerst nog vrezen voor een terreuraanslag blijkt al gauw dat het Moeder Natuur zelf is die haar middenvinger opsteekt naar de mensen die haar eeuwenlang met de voeten getreden hebben. Het virus is beenhard: niet alleen is het een gegarandeerd doodvonnis voor wie het oploopt, ook verplicht het de mensen die nog niet geïnfecteerd zijn tot rigoureuze zelfisolatie. Eén ding is zeker, die sanseveria in je woonkamer bekijk je nooit meer met dezelfde ogen. Mark Wahlberg en Zooey Deschanel voeren de cast aan van deze met Hitchcockiaanse suspense doorspekte horrorhit, die om onduidelijke redenen het zwarte schaap is in Shyamalans carrière. Als deze film geen wake-up call is om bewuster om te gaan met de wereld rondom ons, dan weten we het ook niet meer.


Inspireren deze films je tot meer duurzaamheid in je eigen bouw- en woonplannen?

Dan adviseren we je behalve deze films ook graag over oplossingen voor slim energiebeheer, efficiënter waterbeheer, betere isolatiemethodes of bouwen en verbouwen volgens de cradle-to-cradleprincipes van het circulaire bouwen. Neem contact op met Kaseco via 0032 56 41 27 88, mail naar info@kaseco.be of stel je vraag via het formulier.